Nieuwsbrief 13

Lieve vrienden van ‘Eco Bus America’,

De grote oceaan oversteek zit erop! Ik ben aangekomen aan de andere kant van de oceaan! Niét op de plek waar we aanvankelijk gehoopt hadden om aan te komen, maar dat is denk ik ook wel de grootste les die wij deze oceaan oversteek hebben geleerd. Niks is zeker! We hebben ons zo vaak aan moeten passen aan een nieuw plan want tijdens de 80 dagen dat we bezig waren met deze oversteek zijn er ontzettend veel plannen gewijzigd en zijn we denk ik experts geworden in het aanpassen van de planning.

Het is moeilijk om te verwoorden hoe de oceaan oversteek was. Ik heb tot nu toe twee filmpjes gemaakt van week 1 en week 2 & 3 van de oversteek. Deze filmpjes geven een kleine indruk van hoe het leven aan boord van de Regina Maris eraan toe ging. Ook al zit je op een kleine oppervlakte met dezelfde mensen voor 80 dagen, elke week is toch echt weer anders. Ik hoop binnenkort de rest van de filmpjes over het leven op zee online te zetten. Voor de eerste twee kun je hier klikken. Week 1 en week 2&3.

Zeilen inpakken
zeilen

Zoals velen van jullie zullen weten en wat ook in de rest van de filmpjes die online komen te staan duidelijk wordt is dat wij midden op de oceaan te horen kregen dat de klimaat conferentie waar wij zo hard voor aan het werk waren, afgelast was in Chili en verplaatst werd naar Spanje. Aangezien wij al zo ver op weg waren en de wind het niet toe liet om terug te varen naar Europa, zijn we door gezeild naar Zuid-Amerika. Je kunt je voorstellen dat ik daar natuurlijk maar al te blij mee was want naast mijn stem laten horen op de klimaat conferentie, was een ander groot doel natuurlijk CO2 neutraal aankomen in Zuid-Amerika om mijn project voort te zetten. De bestemming wijzigde overigens wel. Chili leek te onrustig en daarom zijn we uitgeweken naar Cartagena in Colombia.

Wij wilden natuurlijk wél onze stem laten horen op de klimaat conferentie! We hadden niet voor niets zo hard gewerkt aan het bedenken van oplossingen met het doel de mensen op de klimaattop te beïnvloeden. Daarom hebben wij 20 representanten gevonden die het project ‘sail to the cop’ wilden representeren op de COP25 in Madrid! Het is zo ongelooflijk bijzonder dat dit gelukt is! Je kunt je voorstellen dat wij niet veel vertrouwen hadden in dat dit ging lukken toen we de vraag kregen of we mensen kenden die bereid waren minstens 3 weken op eigen kosten én vrijwillig naar Madrid te gaan om ons project op de COP (een evenement dat over het algemeen als heel intens en stressvol wordt ervaren) te representeren. Maar tot onze verbazing waren er een hele hoop aanmeldingen en moest er zelfs gekozen worden wie die representanten gingen worden!

Zeilen hijsen
Sail to the COP team

 

Klimaat conferentie COP25

Ondertussen zeilden wij verder naar Martinique. Daar zijn we de kleine twee weken dat de COP25 plaatsvond gebleven en daar hebben we dan ook elke dag hard gewerkt. De meesten van ons, zo ook ik, hadden een buddy in Madrid. Op die manier konden we de COP wel nog een beetje meemaken. Onze werkdagen begonnen s’ochtends heel vroeg al want in Europa was het een heel aantal uren later. Dit betekende dat wij om 3 uur s’ochtends al begonnen en vaak pas rond 5 uur s’avonds klaar waren. Het rapport waar wij met z’n allen hard aan gewerkt hebben tijdens de oversteek, kun je hier vinden en de vision video waar ik een groot onderdeel van uitmaakte kun je hier bekijken. Over hoe de COP was ga ik niet heel uitgebreid vertellen want ik hoop dat dat in de toekomstige video’s ook duidelijker wordt. Maar voor de Nederlanders onder ons raad ik enorm aan om dit artikel te lezen dat Rosa heeft geschreven voor ‘Tegenlicht’. Het geeft een heel goed beeld van hoe wij met de hele verandering van plannen om zijn gegaan maar ook legt het uit waarom wij aandacht wilden vragen voor dit probleem.

virtueel aanwezig bij de klimaat conferentie
Martinique

Colombia

Eenmaal aangekomen in Cartagena werd ik opgevangen door een hele behulpzame familie die mijn spullen konden bergen en mij onderdak gaven voor de eerste 2 dagen. Daarna hadden we namelijk afgesproken op een ‘Finca’ een soort van boerderij met alle mensen van het schip. Het was namelijk kerst en met wie vier je dat nou anders dan met de schip familie! Het was een geweldige afsluiting van ons avontuur.

Kerstmis met de Sail to the COP familie

De paar dagen die volgden heb ik doorgebracht op een prachtige plek daar in de buurt waar een hippie woonde die filmmaker was en ook heel spiritueel. Samen met Eline, een meisje van het schip hebben we een geweldige paar dagen gehad en hebben we deze hippie geholpen met zijn boomhuis maken en met acteren voor een stukje van zijn film. Oud en nieuw heb ik uiteindelijk ook daar doorgebracht want ik had meer behoefte aan een rustige jaarwisseling dan een luidruchtige stadsjaarwisseling. Ik was erg blij met de keuze en er kwam zowaar op oudejaarsdag ook nog een heel gezellig stel langs die net als ik op diezelfde dag hadden besloten oud en nieuw hier te vieren. We brachten oudejaarsnacht door rondom het kampvuur terwijl we goede gesprekken voerden over het leven!

Na drie maanden enkel 2 partjes fruit per dag te krijgen als je geluk had, op het schip, geniet ik uitgebreid van al het verse fruit om me heen

 

bezoeken met mijn project in Colombia

De maand die volgde heb ik doorgebracht in Cartagena, waar ik een kamertje heb gehuurd en samenwoonde met 2 katten, twee honden en een stel. Het was in het centrum van Cartagena wat ontzettend goed uitkwam. Ik heb tijdens deze maand zes bezoeken gehad met ‘Eco Bus America’. Even kort iets over elk bezoek:

Beiyú

De eigenaar van café Beiyú is heel bewust en probeert overal op te letten. Al het eten in het café komt van lokale boeren en is biologisch. Ook gebruikt hij bijvoorbeeld glazen rietjes en verkoopt hij geen water omdat hij vind dat dat voor iedereen gratis te verkrijgen moet zijn. Hij heeft daarom een water tap naast de bar staan waar je je fles mee kunt vullen. De presentatie die ik hier gaf verliep heel goed. Er waren ongeveer 18 mensen op af gekomen. Precies genoeg om de ruimte te vullen!

Eerste presentatie aan de andere kant van de oceaan

Café stepping stone

Toen ik aan de eigenaressen vroeg of ik hier een presentatie mocht geven waren ze meteen enthousiast. Ze stelden voor om een presentatie te geven en een workshop aan de 18 werknemers die ze in dienst hebben. Het café is een social enterprise dit betekend dat er mensen werken die minder kans hebben op een baan en die op deze plek de kans krijgen om wél mee te draaien in de maatschappij. De presentatie en workshop verliep heel erg leuk! Ik heb ze ook als opdracht gegeven om een bericht te schrijven aan de bezoekers van het cafe. In het bericht mochten ze iets schrijven over het onderwerp plastic vervuiling dat ze graag met hun klanten wilden delen. Dit bericht konden ze dan samen met de bon geven aan hun klanten. Ze waren erg enthousiast en ik zie ernaar uit om van ze te horen hoe de reacties van de klanten zijn!

medewerkster van Cafe stepping stone maakt eigen natuurlijke deodorant

Biblioteca manzanilla del mar

Tijdens mijn verblijf in Cartagena heb ik Eileen leren kennen van de foundation ‘Sentidos de la Tierra’. Ze stelde voor om samen een aantal plekken te bezoeken met mijn project in combinatie met haar project. Dit hebben we gedaan en ons eerste bezoek was aan de bibliotheek van Manzanilla del mar. Ik gaf mijn presentatie voor een groep kinderen van 6 t/m 12 jaar en Eileen is samen met de kinderen gaan nadenken wat nou precies de problemen zijn in hun leefomgeving. Daarna zijn we op onderzoek uit gegaan in de buurt en hebben we duidelijk kunnen zien dat plastic vervuiling daarvan een hele grote is. De kinderen wonen naast het strand en ook mondt er een rivier uit in de zee. Het was triest om te zien hoeveel vervuiling er in hun leefomgeving te vinden was. De kinderen hebben daarna een bericht geschreven aan de wereld en die opgehangen in de bibliotheek zodat het hele dorp de berichten kunnen lezen.

kinderen denken na over problemen in de natuur om hen heen.

Fundación ‘Amigos del Mar’

Op Tierra Bomba, een eiland naast Cartagena was ik welkom om een presentatie en workshop te komen geven. Het is een eiland met weinig voorzieningen en de mensen zijn er arm. Deze foundation is erg belangrijk voor de mensen op het eiland want kinderen kunnen er terecht en krijgen er les in van alles en nog wat. Ik vroeg de kinderen tijdens de workshop 3 stukken plastic te rapen rondom het gebouwtje waar ik ze les gaf. Daarna mochten ze 1 van de 3 stukken zwerfafval uitkiezen en een brief schrijven aan de fabrikanten van dat product. Er kwamen mooie brieven uit. Kinderen schreven onder andere dat hun eiland vol lag met verpakkingen van dat product en dat niet alleen zij zelf beter om moeten gaan met plastic maar ook de fabrikanten doormiddel van het veranderen van hun verpakkingen. Daarna heb ik de brieven op de post gedaan.

Foundation ‘Amigos del Mar’. Jongetje schrijft een brief naar de fabrikant van dit flesje

Communidad

Na een aantal uren in de auto gezeten te hebben samen met Eileen, kwamen we aan bij deze community van vrouwen. Eileen gaf als eerste de workshop waarin we samen met de vrouwen na gingen denken over welke natuur ze om zich heen hebben te denken aan planten, bomen, vogels etc… Daarna gingen we het hebben over de problemen in hun leefomgeving. Plastic was daar 1 van hoewel de vrouwen zelf dat niet meteen als probleem hadden ervaren. Ze verbranden het of ze begraven het vertelde ze me omdat er niemand komt om afval op te halen. Ik gaf mijn presentatie waarin ik ook uitlegde dat het verbranden van plastic ernstige gevolgen kan hebben voor de gezondheid. Vervolgens ben ik samen met deze vrouwen gaan nadenken over oplossingen in hun omgeving. “Welke spullen van plastic kopen jullie het meeste” vroeg ik. Het antwoord was frisdrank en plastic tasjes. “Hoe kunnen we dat oplossen?” We zaten onder een reusachtige mango boom. Ik vroeg de vrouwen. “Hebben jullie eigenlijk veel vruchten bomen?” Het antwoord was “ja super veel”. “Maken jullie wel eens vruchten sap?” Het Antwoord was “nee”. En daar was 1 van de oplossingen. “Waarom maken jullie niet vaker vruchtensap ipv het kopen van frisdrank?” Wij hebben geen blender antwoorden één van de vrouwen. Toen stelde iemand anders van de groep voor een recept te delen voor het maken van vruchtensap waar je geen blender voor nodig hebt. “Het is tenslotte ook veel gezonder voor je kinderen en voor jezelf” zei ze, de andere vrouwen knikken beamend.

Communidad

Het tweede plastic product dat ze veel gebruikten is de plastic zak. Mijn vraag was, “kunnen jullie ook spullen los kopen zoals rijst en groenten?”. Het antwoord was “ja”. “Kunnen jullie naaien?” Een aantal vrouwen staken hun vinger op. “Is het een idee om samen tassen en zakjes te maken zodat jullie de volgende keer je eigen zakjes meenemen?” Het antwoord was “ja!”. “Het enige probleem is dat ze ons gek aan gaan kijken”, zei één van de vrouwen. Ik legde uit dat dat normaal is in het begin maar als je uitlegt waarom je met je eigen zakjes komt en dit vervolgens altijd doet, het ook voor de verkoper normaal wordt. Dit is hoe gewoontes ontstaan net als dat gebeurd is met de plastic zak 50 jaar terug. De vrouwen spraken af om een datum in te plannen waarop ze allen oude lakens meenemen en samen zakjes gaan naaien. Oplossing twee!

Café stepping stone – ‘Sail for climate action’

Vanuit het project ‘Sail to the COP’ is er een ander project ontstaan namelijk ‘Sail for Climate Action’. Éen van de participanten van ‘Sail to the Cop’ wilde de stemmen van Latijns Amerikaanse jongeren laten horen in Europa tijdens de ‘climate summit’ in Bonn dit jaar. Ze is toen een nieuw project begonnen en kort geleden zijn ze met hetzelfde zeilschip al waar ik mee gekomen ben, vertrokken richting Europa. Omdat Clara één van de organisatoren tijdens het voorbereiden van haar project, merkte dat er veel goede projecten in en rondom Cartagena waren maar dat ze niet veel van elkaar wisten wilde ze een avond organiseren waarop verschillende projecten zichzelf konden introduceren. En op die manier kreeg ik ook een plekje om mijn project te presenteren.

Talks tijdens de avond in cafe Stepping Stone

De weg naar mijn busje

Tijdens deze periode in Cartagena ben ik op zoek gegaan naar een busje. Na lang zoeken en twijfelen, heb ik gekozen voor een busje dat heel erg lijkt op het busje dat ik bij de Eco Bus Europa tour gebruikte. Hij zou half februari beschikbaar zijn in La Paz Bolivia. Dit betekende dat ik met al mijn spullen inclusief fiets, per bus het halve continent moest gaan doorsteken en ook nog eens door een, door de rijksoverheid aangegeven als ‘rood’ gebied moest reizen. Na allerlei opties te overwegen heb ik ervoor gekozen dit te doen en niet de makkelijke weg namelijk het vliegtuig, te kiezen. Ik heb namelijk niet voor niets gekozen het vliegtuig te vermijden indien er geen noodgeval is. Dit was geen noodgeval en op een bepaalde manier voelde het hypocriet om zo bang te zijn voor een rood aangegeven gebied als er zo veel mensen zijn die alleen maar hopen dat ze de grens überhaupt overkomen. Ik besloot deze bizarre reis richting het busje te gaan maken!

Een kleine opmerking hierover is dat ik nog geen oplossing heb kunnen vinden voor het ecologisch maken van mijn busje. Dit laat me vaak wel heel vervelend voelen. De mensen om me heen zeggen dan, start gewoon en gaandeweg zul je de oplossing gaan vinden. Dit heb ik dan dus ook maar gedaan, maar ik wil dat jullie weten dat het me niet heel lekker zit om in een vervuilend busje rond te rijden daarom probeer ik ook niet hele grote afstanden af te leggen en langzaam te rijden :D.

Op 4 februari startte ik de reis. Ik werd met de auto gebracht door Eileen en daar begon de reis. De eerste bus was van Cartagena naar Medellin 14 uur. Daarna moest ik de halve dag wachten in Medellin tot de volgende bus. Dat was geen probleem want dankzij wat tips kwam ik uit bij een geweldig veganistisch restaurant waar ze ook nog eens een zero waste winkel hadden zodat ik wat plastic vrije snacks kon inslaan voor de volgende bus. De volgende bus was van Medellin naar Ipeales 22 uur. In Ipeales moest ik met en taxi naar de grens. Daar bracht ik mijn spullen naar een primitieve berging op hoop van zegen dat dat allemaal veilig was. Daarna deed ik de migratie van Colombia naar Ecuador. Daarna was het tijd om een taxi/busje te vinden die me naar Tulcan kon brengen. Dat was nog even een gedoe maar uiteindelijk is dat ook gelukt! Eenmaal in Tulcan kon ik bijna meteen een bus inspringen naar Quito. Eenmaal in Quito na 5 uur werd ik opgehaald door vrienden van mijn zus en daar kon ik een nacht slapen heel gezellig en ook wel echt nodig want ik begon aardig stijf te worden.

hosts in Quito

Vanaf Quito ben ik met een taxi naar het busstation gebracht en daar ben ik de bus in gestapt naar Guayaquil. Na 8 uur in de bus gezeten te hebben moest ik in Guayaquil de halve dag wachten op het bus terminaal tot de volgende bus naar Lima. Na 30 uur eenmaal in Lima aangekomen, heb ik een taxi genomen naar een familie die mij met open armen ontving. Ik heb ooit bij een radio interview in Madrid over mijn project verteld en een meisje ontmoet die ook uitleg gaf over haar project en dát meisje heeft weer een vriendin in Lima wonen en dát meisje wilde mij opvangen in haar familie! Zonder dat ik het wist kwam ik aan op de verjaardag van dát zelfde meisje dat mij had uitgenodigd. Er werd mij meteen drinken aangeboden in een plastic wegwerp bekertje maar gelukkig was ik hier op voorbereid en bood ik mijn eigen herbruikbare beker aan. Ik was niet voorbereid op het feit dat ik op een verjaardag terecht zou komen daarom had ik bedacht om als cadeautje een liedje te zingen. En dat was het begin van een avond vol muziek!

Verjaardag van Zenil, en de familie die mij in Lima opving

Geweldig! Toen ik ging slapen en mijn raam wagenwijd openstond rook ik een vieze lucht van verbranding van plastic. Ik keek uit het raam en zag dat ze alle bekertjes en bordjes van het feest in de fik hadden gezet. Ik deed gauw mijn raam dicht en dankzij het feit dat deze familie zo geïnteresseerd was in mijn project kon ik ze ook op een goede manier leren dat plastic verbranden geen goede oplossing is voor het probleem. Ze gaven aan dit niet te weten en het echt erg vonden om te horen dat dit ook zo slecht is voor onze gezondheid. Ik legde uit dat ze ook bijvoorbeeld herbruikbare plastic bordjes en bekers konden gebruiken, ze waren namelijk bang dat als ze hun serviesgoed zouden gebruiken dat dat dan zou breken. De volgende dag riep de vader me om te zeggen dat hij een Huayno (typische muziek van hier) had geschreven voor mijn project omdat hij zo geïnspireerd was. We studeerden het lied samen in en DIT is het resultaat!

liedje oefenen dat deze aardige man schreef voor mijn project

De volgende bus was van Lima naar Desaguadero van 24 uur. In Desaguadero moest ik met een krakkemikkig karretje waar mijn spullen maar net op paste de grens over. Gelukkig ging een karretje samen met een mannetje. We liepen eerst 15 minuten naar de grens daarna op zoek naar een busje naar La Paz. De fiets en alle spullen op het dak… dat ging maar net goed. Eenmaal in la Paz aangekomen na 2,5 uur werden we ergens midden op straat afgezet in de regen en in het donker niet de meest ideale manier om aan te komen in een miljoenenstad. Er stonden een aantal taxis om me heen die me mee wilden nemen maar die vertrouwde ik niet. Even was ik een beetje bang maar als een wonder verscheen er ineens een taxi die ik wel vertrouwde en die heeft me veilig naar het hostel gebracht. De volgende dag moest ik enorm bijkomen want vanaf de laatste paar uur in de bus tot aan la Paz had ik barstende hoofdpijn van de hoogte. La Paz ligt op 3640 meter en dat kun je voelen. De volgende dag dus rustig aangedaan en die dag daarna was de grote dag.

Gelukkig was ik weer helemaal fit! Daar was hij dan het busje! Ik werd opgehaald door de verkopers en we reden door naar de airbnb die we voor de komende dagen hadden gereserveerd. Tijdens de dagen samen hebben we onder andere wat dingen aan het busje laten doen zoals banden wisselen en olie vervangen en verder hebben we samen la Paz verkend. Het was echt een fijne manier van een busje kopen want ik kon alles aan ze vragen en ze hebben mij ook uitgebreid tips gegeven.

verkopers van het busje

De dag erna was de écht grote dag! De grensovergang. Het was nog even spannend maar het is gelukt en vanaf toen was ik officieel de eigenaresse van het busje genaamd ‘La Gordita’.

Mijn eerste nacht heb ik doorgebracht op een prachtige plek. Ik ga deze eerste weken nog even rustig aan doen want de scholen beginnen pas half maart. In Cuzco wil ik wat langer blijven en scholen gaan bezoeken. Ik heb al contact gehad met de Nederlandse ambassade in Lima en die gaan mij als het goed is ook aan wat contacten helpen!

 

Heel veel liefs vanuit mijn nieuwe huisje!

 

 

Share
Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial