Nieuwsbrief 14

Beste vrienden van ‘Eco Bus America’,

De laatste nieuwsbrief sloot ik af met jullie te vertellen dat ik het de weken die zouden volgen rustig aan zou gaan doen omdat de scholen pas 15 maart weer van start zouden gaan. Wie had toen gedacht dat ik wel even iets langer rustig aan zou moeten gaan doen vanwege een virus dat de hele wereld op zijn kop heeft gezet.

Met het idee in mijn hoofd dat de scholen 15 maart weer van start zouden gaan en met het bericht van twee vrienden dat ze vanaf 5 maart voor een paar dagen in Cusco zouden zijn, had ik gepland rustig aan richting Cusco te rijden. En niet zo’n beetje rustig aan, heel rustig aan! Ik deed 16 dagen over een afstand van 535 km in totaal. Ja dat kan niet anders betekenen dan dat ik geweldige plekken en mensen tegenkwam onderweg! Ik zal er een paar uitpikken waar ik wat meer over zal vertellen.

Bezoek van het vrouwtje

De eerste ochtend in mijn busje zag ik verschillende “campesinos” ofwel mensen die op het land werken, voorbij mijn busje komen. Ik stond immers midden in de velden voor een prachtige rotspartij die, zo hoorde ik later, van de plaatselijke bewoners, spirituele krachten had. Een klein typisch Peruaans schattig omaatje klopte op mijn busje. Ik deed open. Ze keek me met grote ogen aan en brabbelde wat flarden Spaanse woorden. “Estas Solita?” ofwel “ben je alleen?” Ik antwoorde dat dat klopte en ze keek me zéér verbaasd aan. Ze bleef me maar vragen of ik écht alleen was. Toen ze dat had begrepen voor zover dat ging, ze bleef het namelijk maar vragen, nodigde ze me uit om aardappelen uit haar veld te halen. Haar stukje land bleek nl. precies het stukje vóór mijn camper te zijn. We trokken samen de aardappelen uit de grond terwijl het vrouwtje tegen me bleef praten in haar inheemse Quechua taal (die ik helaas niet kan verstaan) Wat ze wel kon uitleggen in gebrekkig Spaans is dat ze de aardappelen wilde wassen. We liepen richting een heel kleine waterbron. Ze deed haar (typische) hoed af die nu fungeerde als een emmertje waar ze de aardappelen mee schoonspoelde! Multifunctioneel die hoeden! We namen afscheid en het vrouwtje liep richting de plek waar ze haar kaas verkoopt aan voorbijgangers. Wat een leuke ontmoeting! Het vrouwtje kwam de volgende ochtend weer langs en begroette me vriendelijk! Als dank heb ik voor haar en haar mede-dorpsbewoners een liedje gezongen en op mijn ukelele gespeeld op de ochtend dat ik vertrok.

Carnaval in Lampa

Een paar dagen en een paar dorpjes verder kwam ik aan in Lampa. Een prachtig dorpje waar ik op het dorpsplein mijn busje kon parkeren. Dat was een leuke ervaring want zo kon je goed zien hoe het dorp s’ochtends opstartte! Ik probeerde een presentatie te regelen in de gemeente en dat lukte! Ik liep toevallig tegen de burgemeester op die zeer enthousiast reageerde op mijn project en me wel wilde uitnodigen om te spreken tijdens een evenement die week. Daarom bleef ik een paar dagen langer en ontdekte ik dat het carnaval eraan zat te komen. Op de dag dat het carnaval begon, kwam er een man met gitaar in de hand en klopte op mijn busje. “Waar kom je vandaan?” vroeg hij. Ik vertelde hem over mijn project en dat ik ook muziek maak. Hij nodigde me uit om mee te doen in de carnavalsoptocht die over een kwartiertje zou gaan beginnen. En daar gingen we met zijn vrienden. Voordat ik het wist liep ik mee in de jaarlijkse carnavalsoptocht van het dorp Lampa met de burgemeester vrolijk zwaaiend vanaf het podium waar hij met wat andere belangrijke mensen uit het dorp de dansgroepen beoordeelde (Elke wijk doet namelijk een verschillende dans en aan het einde van de dag wordt er bekend gemaakt welke groep gewonnen heeft)

Het was een gezellige boel en ik raakte aan de praat met een van de bandleden die leraar is van één van de basisscholen van Lampa. Hij vertelde dat zijn dochter heel erg bezig is met klimaat en milieu en dat zijn gezin ook zo goed als zero waste leeft. Hij nodigde me uit om de volgende dag mee te gaan met zijn familie naar het platteland waar ze carnaval met de hele familie vieren. Dat is een traditie. Ieder gezin gaat op die dag samen met zijn familie de ‘pacha mama’ ofwel moeder aarde bedanken en doet een offer aan de aarde. Dat aanbod accepteerde ik natuurlijk meteen en toen bleek ook nog dat zijn familie de familie was die precies in het huis woonde waar mijn busje voor stond! Die ochtend nodigde zijn vrouw mij al meteen uit om soep te komen eten. Een beetje moeilijk op de vroege morgen maar goed traditie is traditie. Daarna reden we met mijn busje richting het plattelandshuisje.

Al het eten werd meegebracht en de hele familie was aanwezig. Elk jaar zijn twee verschillende kleinkinderen aan de beurt om deze dag te organiseren. Dit keer was het de zoon en dochter van de leraar die mij had uitgenodigd. Ze kookten en voorzagen iedereen van eten en drinken. Het moment van het offer aan “La Pachamama” was aangebroken. Iedereen moest 10 setjes van 3 cocabladeren tussen zijn vingers klemmen. Daarna mocht je een wens doen voor elk setje blaadjes en vervolgens werd de hele handel in de fik gezet. Als offer aan de aarde. Een mooi ritueel! Daarna brak het feestje los. Dansen Dansen en nog eens dansen heerlijk! Ik houd zo van dit soort muziek! S’avonds ging het feestje door in het huis van de familie en ik kon heerlijk naar mijn bedje gaan toen ik moe was want mijn campertje stond… jawel voor de deur geparkeerd!

De kaasboer

Een paar dagen daarna vertrok ik uit Lampa en kwam ik aan bij een kaasboer. Ik mocht daar mijn busje gratis neerzetten en maakte er een prachtige wandeling! De dag erna voelde ik me een beetje ziek dus besloot ik nog een nachtje te blijven. Ik had besloten om op elke plek waar ik mijn busje neerzet afval te ruimen. Dit keer deed ik dit met de twee kleindochtertjes van de kaasboer. De familie nodigde me s’avonds uit in hun huis en vroeg me het hemd van mijn lijf over de zeiltocht die ik had gedaan en ook over het plastic-probleem.

Bij veel dorpjes waar ik langs kwam ging ik naar de gemeente die meestal op het dorpsplein zat om te praten over een eventueel bezoek van mijn project wanneer de scholen open zouden gaan. Ik wilde alvast mijn route vastleggen zodat ik al wat afspraken had staan voor op de terugweg van Cusco richting Chili.

Corona angst

Ik merkte dat er iets was met mijn koppeling en ging langs bij een Mecanic. Hij zei dat hij me na het weekend kon helpen en daarom verbleef ik twee nachten op een camping. Toen ik na het weekend terug kwam vertelde hij dat ik beter ergens anders heen kon gaan. Hmm twee dagen geleden was hij al redelijk bezorgd over het feit dat ik uit Nederland kwam in combinatie met al het nieuws over Corona. Hij wilde denk ik niet geloven dat ik al een aantal maanden op zijn continent was en dus niet besmet kon zijn vanuit Europa met het virus. Gelukkig hielp de mecanic ertegenover wel heel goed en kon ik weer met een goed werkende koppeling verder richting de voorlopige eindbestemming Cusco!

Dat ik een tijdje in Cusco wilde blijven voor mijn project was duidelijk maar dat dat tijdje zó lang zou duren en zonder maar enigszins van de camping af te kunnen, dát had ik niet aan zien komen. Lees verder in de volgende nieuwsbrief: nr. 15 die zeer binnenkort online staat.

Share
Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial